02.09.10
Schoonzus
Nu ben ik toch echt even omvergeblazen. Mijn schoonzuster is vrees ik stikjaloers op mij en ik mag daar een prijs voor betalen. Mij verdedigen is gevaarlijk, ik ben immers maar inwonende hier en moet voorzichtig zijn in wat ik zeg… Ze kunnen hier nog altijd beslissen dat ze mij buiten willen.
Eergisteren is een mooi voorbeeld. Ik naar beneden om een sigaretje te roken en zonder wat te zeggen “Zou je, je broek niet eens omhoog trekken”. Mijn schoonzus.. Ik reageer dat ze dat niet zo moet zeggen terwijl ze zelf voortdurend laag hangende broeken draagt. (Buiten dat zie je bij mij niet eens mijn spleet zoals haar leeftijdsgenoten dat wel hebben.) Reageert ze “ja, maar ik loop daardoor niet met mijn buik bloot”. Ik negeer haar. Zal wel, we gingen alletwee in dezelfde week op dieet, ik slaag er nog steeds in, zij faalde al op dag drie en dat is niet gebeterd. Oké, mijn truitje kwam tot net iets onder mijn navel en je zag wat van mijn buik, zo erg? Alleen als het bij jezelf zwembandjes zijn natuurlijk. Darn, als je, je niet eens aan je dieet kan houden moet je niet lopen zeiken op mijn mager buikje toch?
Vanavond.. Terug van mijn werk. Ik overleg met mijn schoonmoeder die ik mams noem om nog even te bellen naar Dempsey grootouders voor een enveloppe van de mutualiteit. Chavelli roept “die komen toch vandaag niet”. Ik zeg “ah nee, ze gaan mee naar de bank hé”. (We zijn van plan een huisje te kopen, maar daar gaat het hier niet om.) Reageert ze “moet je dat zo zeggen”. Ik had het normaal gezegt hoor maar ze staat chagrijnig denk ik.. En moeder zegt ook dat ik het normaal zei.. “Ze heeft het erg deze week” zeg ik tegen mams. En ja hoor, dat had ik niet zo luid moeten zeggen want ze ontplofte even. Krijg ik opeens naar mijn kop gesmeten dat ik het ben die het erg heeft en dat ik HAAR MOEDER niet mams mag noemen want het is de hare en ze stoort zich daar al 2 jaar aan.. Darn.. Mams en ik hebben een goed contact, we werken mooi samen in het huishouden terwijl mijn schoonzus van 17 jaar te lam is om haar eigen bord in de vaat te zetten of zelf om een glas drinken te lopen.
Natuurlijk is ze al een hele week bokkig.. We krijgen veel aandacht rond dat huis omdat we familiair ook goed moeten bespreken hoe de lening aan te gaan, wat er nog bij komt te kijken etc.. Dat gaf natuurlijk ook de nodige uitbarstingen van mijn schoonzus. Ze krijgt te weinig aandacht. Jammer toch, ze heeft veel aandacht nodig en trekt die niet bepaald op een gezonde manier.
Nog erger is, ik denk dat ze zo jaloers is als maar wezen kan. En waarom, voor mijn mager (ongezond) buikje, dat wij een huisje gaan kopen, dat ik een goede band heb met mams en mijn best doe om haar te ondersteunen in het huishouden, … Moest ze maar eens gevoeld hebben wat ik voelde toen ik een puber was, mijn moeder mij niet lichtvaardig behandelde, de mensen die ik kwijtgeraakte aan zelfmoord en ziekte gekend hebben zoals ik ze kende, geleefd hebben met een vader die geen tijd voor me had, een fobie die nog steeds elke dag zijn kleine rolletje speelt, … Weet je waar ze jaloers op zou moeten zijn volgens mij, dat ik kan genieten van de kleine dingen in het leven, dat ik hulpvaardig ben omdat ik ‘een mams’ en vele andere mensen echt waardeer, omdat ik probeer volwassen om te gaan met vanalles en daar in lijk te slagen de meeste keren en daarnaast dat ik besef dat wanneer ik jaloers ben het gewoon mijn eigen onzekerheid is die speelt en de ander helemaal niet zoveel fout doet. Maar toch niet op mijn ultra slanke figuur en het feit dat Dempsey en ik deze periode wat meer aandacht krijgen.
Ik word er gewoon verdrietig van hoe ze me behandeld. Het doet me pijn hoe ze die jaloerse steken geeft.. Hopelijk is het huisje van ons en kunnen we hier binnen vier maand weg…
01.25.10
Ik mis je lieverd…
Urko
Altijd zong ik dit liedje voor jou als we alleen thuis waren. Je werd er zo rustig van dat je de hele tijd naar mij lag te kijken met dromerige oogjes. En uiteindelijk viel je in slaap. Om nadien weer recht te springen als de bel ging en oma daar was. Nu kan ik niet meer zingen voor jou, want die ene keer, die laatste keer sprong je niet recht toen je oma, pa, Daisy en mij zag. Al vijf maanden is het geleden dat ik je zachte pels nog aaide.. Tranen in stilte huilde terwijl ik naar je keek en zo verlangde dat je weer gek stond te doen om aandacht te krijgen. Wat jij voor mij betekende kan niets of niemand ooit nog voor mij betekenen. Mijn hart zingt dit nummer nog steeds voor jou lieverd, je bent voor altijd in mijn hart.
11.16.09
Kunstacademie
Ondertussen weten de meesten wel dat ik kunstacademie doe. Na twee maandjes en een week mag er toch wel eens een blogbericht aan besteed worden vind ik. Inclusief foto’s uiteraard. We zijn namelijk net van locatie verhuisd dus had ik al mijn werken even thuis liggen om foto’s te kunnen nemen.
De kunstacademie is erg leuk maar wel moeilijk. Ik zie een lichte vooruitgang bij mezelf maar mijn verhoudingen zijn nog dat niet, al begint mijn totaalplaatje wel al op wat meer te trekken. Het leukste op de KA vind ik mometeel portret tekenen en naaktmodel tekenen. Alleen jammer dat ik bij een portret altijd fout zit, daarvan dus geen foto.
Stillevens vind ik minder interessant, ze zijn soms wat saai en je steekt er zoveel uren in… Soms gaat dat wat tegensteken. Toch verbaasd het me telkens weer hoe mooi een stilleven kan zijn als het af is. Hoe blokjes net een Amerikaans gebouwencomplex lijken, hoe een Mais er toch echt mooi en interessant kan uitzien, etc. Volgende week beginnen we aan een papieren zak. Ik vrees dat, dat erg moeilijk gaat worden en ik kan me alweer niet voorstellen dat een zak mooi kan worden maar wanneer ik het resultaat zie verander ik vast weer van gedachten.
Mijn grootste werkpunt momenteel is niet bang zijn volgens de oudleerlingen en mijn lerares. Ik moet mezelf eens laten gaan, niet krampachtig op een detail gaan zitten werken maar gewoon volledig loslaten en gewoon doen.. Een heel vlak zwart maken en daarna zien of het wel oké is, zo niet, dan ga je fixeren om erover te gaan met wit of je gebruikt de heilige kneedgom. Dat loslaten is moeilijk, ik wil dingen perfect doen en dat is nog niet mogelijk, ik wil controle hebben terwijl ik die voor sommige werken moet laten varen, ik moet leren een zoeker te zijn die experimenteerd… Misschien dat ik bij mijn volgende bericht over de KA kan vertellen dat ik dit al beter kan, ik doe mijn best!
En dan hier mijn grootste trots op het moment: Maïs!
08.22.09
What’s important
” If one begins with the big questions of ‘Who am I?’ and ‘Why am I here?’, the understanding of the roads back in history seem as important as the ones forward, whether or not it pertains to the individual or collective, to the subject of love or the control of information. “
~ Loreena McKennitt ~
08.19.09
Verloren kittens
Vrijdag hadden de buurtkinderen een nest met kleine katjes gevonden onder hun grote kamp (een spar). Heel lief en schattig, ik vertelde hen dat ze die katjes moesten laten liggen en dat de mama hen wel binnen enkele dagen mee zou nemen. Ook vertelde ik hen dat deze kleine jonge beestjes niet mochten aaien, natuurlijk is dat wel gebeurt.
Iedereen is hier gaan werken, de buurtkinderen hebben alleen een oma in huis die of bang is van katten oftewel doof is. Dus allen naar dit huis. Ik doe de deur open en het is grote paniek. 1 katje van de kittens is gestorven. Ik vraag of ze hen toch geaaid hadden en ja hoor, ze biechtten het op. Logisch, de jongen worden verstoten na aanraking in de eerste acht weken.
Ik natuurlijk in paniek vragend waar hun ouders waren want ik kon dit toch niet gaan oplossen?! Nee, geen ouders. Ik vertel de kinderen rustig te wachten terwijl ik de dierenbescherming bel. Even aan de lijn gehangen met die man die bevestigde dat de katjes weg moesten, maar ik heb geen auto noch rijbewijs dus moest ik de politie bellen. Voor ik de politie bel ga ik even buiten kijken wat de kinderen doen.
Hadden ze die katjes toch wel in een emmer met een handdoek gestoken zeker. Nu was er absoluut geen kans meer dat de moeder de kittens nog zou verzorgen. De politie dan maar gebelt en een hele poos gewacht. Ze kwamen hen dan ophalen terwijl ik mij maar bleef verontschuldigen. Ik ben geen ouder maar ik had die kinderen echt wel wat duidelijker moeten maken die dieren niet aan te raken. Gelukkig zijn ze nu in het asiel in Waregem, ze zijn heel schattig en mooi dus ze vinden vast een betere thuis..
08.12.09
Untamed and uncut
Ze gaat naar de zoo met haar fototoestel. Wat een mooie ijsberen zijn dat! Laat ik even naar de kooi lopen en door de tralis heen een foto trekken. (Het zijn toch maar drie hekjes waar ik over moet.) …. GIL… HELP…
Een ijsbeer kan dus toch naast prachtig gevaarlijk zijn. De ijsbeer had blijkbaar zin zijn arm om deze fotovrouw te leggen en haar vervolgens door de tralis vast te grijpen met zijn grote tanden. Ietsje meer naar links en de hoofdslagader was geraakt. Ook de redding heeft een hele tijd geduurd, en dat toch maar om die mooie foto van die lieve ijsbeer te hebben.
1 Van de verhalen uit Untamed and Uncut. Natuurlijk is ‘maar’ de helft van dit programma gevuld met horrorverhalen van mensen die het zelf zoeken. “Hey, er zwemmen altijd haaien terwijl we surfen, gaan we er eens 1 vangen om te kijken of ze agressief zijn?” Ja, dat deed pijn, bye bye mooie gave huid van de hand.
Mensen houden Tijgers als huisdier, maar dan breken ze per ongeluk uit de kooi… Zo jammer want telkens weer is het “Ocharme die mensen” die gebeten, aangevallen, verwond zijn. Nee, geen medelijde. Wie zijn wij om toch maar de mooiste foto te willen nemen, het gaafste huisdier ooit te hebben en dan medelijden te wensen omdat we gewond zijn door onze eigen onnadenkendheid? Hoever een mens soms wilt gaan om een gevaarlijk maar mooi doel te bereiken is voor mij echt onvoorstelbaar. Je kunt het lef maar hebben, of noemen we zoiets roekeloosheid?
08.10.09
Gevecht voor de kilo’s II
Nadat ik mijn gevecht voor de kilootjes nogmaals opgaf ben ik het verder gaan zoeken. Ik moest en zou weten waarom ik niet aankwam. Naar de endocrinologe dus. (Een dokter die gespecialiseerd is in mensen met over- en ondergewicht die normaal eten.) Na een hoop onderzoeken en 4 bloedafnames werd er niets gevonden. De diëtiste had de oplossing gevonden… Alleen nog water en versgeperst appelsiensap of thee, heel wat groenten, fruit en yochurt in de plaats van mijn oh zo geliefde cake, chocolade en wafeltjes. Ik verklaarde haar gek natuurlijk. Hoe kan een mens nu aankomen van dingen met zo weinig calorieën? Gelukkig heeft 1 van mijn meest dierbare vriendinnen dit voor mij kunnen ophelderen afgelopen weekend. Ik ga het dan toch zo proberen al moet ik toch nog mijn stukje (zelfgemaakte) cake per dag hebben hoor.
Het probleem is wel, dat als ik aankom, wat met veel methoden al tot een flop uitgedraait is, ik nooit op mijn minimum BMI geraak. Naar de maag- en darmspecialist dus. Zeker gezien mijn maag zo zwak is na vroegere medicatie avontuurtjes. Volgende week dinsdag is het zover. Een darm langs onder, en een darm langs boven erin. Onder volledige narcose. Nooit gedacht dat ik narcose zou willen hebben maar een darmpje door mijn keel als ik wakker ben.. Nee, dat lijkt mij niet de juiste oplossing. Het enige wat ik hoop is dat ze iets vinden, en zo niet, dan ga ik wel degelijk aan zelfacceptatie moeten werken want ondanks ik niet oerlelijk ben, toen ik 46 woog was ik een stuk mooier. Ik hoef dus geen 54.5 kg, maar ik verlang ernaar dat ik er terug gezonder en minder ’scherp’ uitzie…
Ik hou jullie met goede hoop op de hoogte 
05.11.09
Einde semester
Na een lange en vermoeiende stage vol eentonigheid kom ik aan het einde van mijn semester. Ik heb altijd gedacht dat het laatste semester het meest rustige en makkelijke zou zijn. Ja, daar zaten we dus mis. De taken, oefeningen en eindewerken verteren mijn energie als met een schildklier die te snel werkt. Dat maakt ook dat ik achterloop op al mijn geplande activiteiten. Laat staan op het onderhouden van mijn vriendschappen. Ik mis mijn vrienden.. Al hebben zij het minstens even druk als mij lijkt het wel.
Sommige dagen ga ik naar school met een motivatie onder nul. Ik ga omdat ik het belangrijk vind en ik mijn lessen toch wel nodig heb… Toch begint het een beetje te veel te worden met momenten. Gek dat mijn mede diplomerende studentjes dit hetzelfde aanvoelen. Hoe dan ook ben ik vanavond even opgelucht. Morgen heb ik een dagje vrij. Ik ga lekker shoppen en verder gewoon rusten en genieten van de vrijë tijd want oh ja, ik leg echt weer veel te veel druk op mijn eigen schouders.
Nog even, 2 maandjes, en dan is het allemaal voorbij. Rustig samenwonen, genieten van mijn welverdiende vakantie en vooral hopen dat Dempsey en ik ons snel zelf kunnen settelen!
04.01.09
Narcose, hip hoi!
Na mijn geweldige griepjes en de EMDR die daarop volgde (www.emdr.nl) om mijn trauma rond het braken te verwerken krijg ik alweer een nieuwe uitdaging voorgeschoteld. Ik had al een weekje kiespijn, beide kanten, echt gek! Dus, Aileen naar de tandarts. Gek genoeg zonder angst, wat normaalgezien wel aanwezig is. Die EMDR heeft dus wel wat effect gehad. Maar dan, eerst krijg ik te horen dat ik een fantastisch gebid heb, heel leuk dus! Maar dat er geen gaatjes zijn… Wat wilt zeggen dat het mijn wijsheidstanden zijn die eruit moeten, inclusief narcose.
Oké, ik ben niet bang dat ik in die narcose zal blijven hangen of dergelijke, maar na een prachtig operatieverhaal van een goede vriendin van me.. Tja, haar maag kon niet zo goed tegen de narcose, en ze heeft toch een hoop moeten braken. Ik kan dus niet ontkennen dat ik er niet scheutig op ben. Natuurlijk laat ik het wel doen, die tandpijn kan weg zijn zonder dat er iets hoeft mis te lopen, maar het is toch weer een risico. Het lijkt wel alsof dit jaar het jaar der emotionele uitdagingen is! Zo vaak ziek nu nog het narcose gedoe. Ach, met volle 100% kracht ertegenaan en hopen dat het goed afloopt. Zo niet, ook dan geef ik niet op, ik wil mijn angsten onder controle hebben en ik zal ze onder controle hebben, hoe eng dit jaar ook mag wezen.. Energie trekt het wel, maar die halen we dan wel terug uit het mooie en lieve zonnetje dat tegenwoordig zo heerlijk schijnt.
03.11.09
Mijn religieus beleven
Na mijn twee griepsels en het opeens doordringen dat mijn moeder overleden is ben ik even uit mijn plaats geslagen lijkt het wel. Mijn religieus beleven en hierover leren ging erg achteruit. Net zoals mijn grote liefde en passie voor van alles en nog wat. Zelfs schrijven was me teveel met al mijn angsten en verdriet. En gelukkig ben ik er nu weer, back on tracks! Gisteren lijkt het opgeslagen te zijn. Ik voel me opeens weer veel energieker, veel gemotiveerder en ik ga dan ook rustig verdergaan met mijn schriftelijke begeleiding bij de Coven en Maya, die ik vrijdag zie voor de Esbat. Ik ben echt blij dat ik alles terug kan opnemen, het was een moeilijke periode maar nu gaan we weer lekker verder. Me happy!
