” If one begins with the big questions of ‘Who am I?’ and ‘Why am I here?’, the understanding of the roads back in history seem as important as the ones forward, whether or not it pertains to the individual or collective, to the subject of love or the control of information. “

~ Loreena McKennitt ~

Nadat ik mijn gevecht voor de kilootjes nogmaals opgaf ben ik het verder gaan zoeken. Ik moest en zou weten waarom ik niet aankwam. Naar de endocrinologe dus. (Een dokter die gespecialiseerd is in mensen met over- en ondergewicht die normaal eten.) Na een hoop onderzoeken en 4 bloedafnames werd er niets gevonden. De diëtiste had de oplossing gevonden… Alleen nog water en versgeperst appelsiensap of thee, heel wat groenten, fruit en yochurt in de plaats van mijn oh zo geliefde cake, chocolade en wafeltjes. Ik verklaarde haar gek natuurlijk. Hoe kan een mens nu aankomen van dingen met zo weinig calorieën? Gelukkig heeft 1 van mijn meest dierbare vriendinnen dit voor mij kunnen ophelderen afgelopen weekend. Ik ga het dan toch zo proberen al moet ik toch nog mijn stukje (zelfgemaakte) cake per dag hebben hoor.

Het probleem is wel, dat als ik aankom, wat met veel methoden al tot een flop uitgedraait is, ik nooit op mijn minimum BMI geraak. Naar de maag- en darmspecialist dus. Zeker gezien mijn maag zo zwak is na vroegere medicatie avontuurtjes. Volgende week dinsdag is het zover. Een darm langs onder, en een darm langs boven erin. Onder volledige narcose. Nooit gedacht dat ik narcose zou willen hebben maar een darmpje door mijn keel als ik wakker ben.. Nee, dat lijkt mij niet de juiste oplossing. Het enige wat ik hoop is dat ze iets vinden, en zo niet, dan ga ik wel degelijk aan zelfacceptatie moeten werken want ondanks ik niet oerlelijk ben, toen ik 46 woog was ik een stuk mooier. Ik hoef dus geen 54.5 kg, maar ik verlang ernaar dat ik er terug gezonder en minder ’scherp’ uitzie…

Ik hou jullie met goede hoop op de hoogte

Na een lange en vermoeiende stage vol eentonigheid kom ik aan het einde van mijn semester. Ik heb altijd gedacht dat het laatste semester het meest rustige en makkelijke zou zijn. Ja, daar zaten we dus mis. De taken, oefeningen en eindewerken verteren mijn energie als met een schildklier die te snel werkt. Dat maakt ook dat ik achterloop op al mijn geplande activiteiten. Laat staan op het onderhouden van mijn vriendschappen. Ik mis mijn vrienden.. Al hebben zij het minstens even druk als mij lijkt het wel.

Sommige dagen ga ik naar school met een motivatie onder nul. Ik ga omdat ik het belangrijk vind en ik mijn lessen toch wel nodig heb… Toch begint het een beetje te veel te worden met momenten. Gek dat mijn mede diplomerende studentjes dit hetzelfde aanvoelen. Hoe dan ook ben ik vanavond even opgelucht. Morgen heb ik een dagje vrij. Ik ga lekker shoppen en verder gewoon rusten en genieten van de vrijë tijd want oh ja, ik leg echt weer veel te veel druk op mijn eigen schouders.

Nog even, 2 maandjes, en dan is het allemaal voorbij. Rustig samenwonen, genieten van mijn welverdiende vakantie en vooral hopen dat Dempsey en ik ons snel zelf kunnen settelen!

Na mijn geweldige griepjes en de EMDR die daarop volgde (www.emdr.nl) om mijn trauma rond het braken te verwerken krijg ik alweer een nieuwe uitdaging voorgeschoteld. Ik had al een weekje kiespijn, beide kanten, echt gek! Dus, Aileen naar de tandarts. Gek genoeg zonder angst, wat normaalgezien wel aanwezig is. Die EMDR heeft dus wel wat effect gehad. Maar dan, eerst krijg ik te horen dat ik een fantastisch gebid heb, heel leuk dus! Maar dat er geen gaatjes zijn… Wat wilt zeggen dat het mijn wijsheidstanden zijn die eruit moeten, inclusief narcose.

Oké, ik ben niet bang dat ik in die narcose zal blijven hangen of dergelijke, maar na een prachtig operatieverhaal van een goede vriendin van me.. Tja, haar maag kon niet zo goed tegen de narcose, en ze heeft toch een hoop moeten braken. Ik kan dus niet ontkennen dat ik er niet scheutig op ben. Natuurlijk laat ik het wel doen, die tandpijn kan weg zijn zonder dat er iets hoeft mis te lopen, maar het is toch weer een risico. Het lijkt wel alsof dit jaar het jaar der emotionele uitdagingen is! Zo vaak ziek nu nog het narcose gedoe. Ach, met volle 100% kracht ertegenaan en hopen dat het goed afloopt. Zo niet, ook dan geef ik niet op, ik wil mijn angsten onder controle hebben en ik zal ze onder controle hebben, hoe eng dit jaar ook mag wezen.. Energie trekt het wel, maar die halen we dan wel terug uit het mooie en lieve zonnetje dat tegenwoordig zo heerlijk schijnt.

Het koud zweet breekt uit, ik tril. Ik mag geen medicatie nemen, ik ben sterker dan dat, ik hoef niet bang te zijn, het was alleen maar een fortimel en 3 kleine wafeltjes zoals elke avond. Ik loop naar de garage en rook een sigaret terwijl ik met Dempsey bel. “Eerlijk schat, vind je mij nou geen stom, belachelijk mens?” “Nee hoor liefje, je hebt die angst nu eenmaal, het komt wel goed vanavond.” “Nou, ik ben echt blij dat jij me minder complex vind dan dat ik mezelf vind zo.” Het telefoongesprek eindigd en mijn sigaret is op. Ik loop naar de keuken en neem mijn slaapmedicatie alvast in, dan wordt ik rustiger. Ondanks mijn ratio neem ik 1 tabletje motilium. Waar ben ik verdomme mee bezig! Ik mag niet weer afhankelijk worden van anti emetica. Gelukkig is het de laatste, nu heb ik geen andere keuze meer dan overleven zonder. Ik ben bang, toch geeft de motilium mij een geruster gevoel. Wat is braakfobie moeilijk… Ik wil huilen, of wil ik niet huilen? Ik weet het niet. Ik wil veilig zijn, gewoon voelen dat mijn zware maag rustiger wordt. En terwijl ik dit even van me aftyp vloeit een deel van mijn angst weg. Of is het mijn illusie rond motilium? Weetje, aankomen is oke, het zou mijn angst verminderen. Maar sommige dagen, is het toch moeilijker dan ik dacht. Gelukkig heb ik genoeg schoonheid in mijn leven om voor te vechten. Mijn vrienden, enkele mensen van fora die er ook voor mij zijn en natuurlijk Dempsey, en mijn toekomst met hem. Ik ben er zo dankbaar om. Zonder hen zou ik dit niet kunnen, al is dat een veronderstelling want je weet nooit hoe het zou zijn als het ‘anders’ was geweest. Echt, ik moet en zal leren vertrouwen herwinnen in mijn lichaam, die ene Griep en die volle maag zullen mij niet uit mijn loods slagen, ik ben sterker dan dat. En ja, ik zal dit ook bewijzen, ondanks de rotmomenten op avonden als deze.